από τον Δημήτρη Μπεκιάρη

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη είναι η φυσική συνέχεια του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα

Ο Ανδρέας Παπανδρέου

Ο Ανδρέας Παπανδρέου

Αν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου συμβόλιζε την ριζοσπαστικοποίηση των αποκλεισμένων επί δεκαετίες κοινωνικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, τα σημερινά απομεινάρια του συμβολίζουν την απόλυτη υποταγή σε θατσερικού τύπου πολιτικές και οικονομικές στρατηγικές.
Κυριακή, 03 Σεπτέμβριος 2017 12:12

Από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και από την επιβολή της μνημονιακής στρατηγικής στην Ελλάδα, η Δεξιά και οι «κεντροαριστεροί» παρατρεχάμενοί της έχουν ξεκινήσει μία εκστρατεία αναθεώρησης της πολύ πρόσφατης, μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας και κατασυκοφάντησης του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ των εξής περιόδων: 1974 – 1981 και 1981 – 1989. 

Έχει ιδιαίτερη σημασία να επισημανθεί ποιοι είναι εκείνοι που επιχειρούν να αποδομήσουν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά, οι φιλοχουντικοί, φιλοβασιλικοί ακροδεξιοί που έχουν ενταχθεί σήμερα στη Νέα Δημοκρατία – αυτοί που τους είχε θέσει στο περιθώριο ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής -, οι «εκσυγχρονιστές» ή τα απομεινάρια του διεφθαρμένου «συστήματος Σημίτη» που επικράτησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στο πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα του και φυσικά η ναζιστική Χρυσή Αυγή, συμμετέχουν στην καμπάνια της διαστρέβλωσης της πολύ πρόσφατης ιστορίας.

Όλοι αυτοί είναι που προσπαθούν τα τελευταία χρόνια, από όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε τροχιά εξουσίας και ανέλαβε τελικά τη διακυβέρνηση της χώρας, να συγκρίνουν τον Αλέξη Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου με τρόπο επικριτικό. Ωσάν ο Ανδρέας Παπανδρέου να αποτελεί το χείριστο παράδειγμα της νεότερης και σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Ωσάν η περίοδος 1981 - 1989 να είναι η χειρότερη που γνώρισε αυτός ο τόπος. Επικαλούνται πρόσωπα εκείνης της περιόδου, της περιόδου της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, που κρίθηκαν και κρίνονται, κάνουν χρήση της πιο μαύρης προπαγάνδας που γνώρισε αυτός ο τόπος, μεταδίδουν και αναμεταδίδουν ψευδή οικονομικά στοιχεία (Σε όλα αυτά απάντησε πρόσφατα με την παρέμβασή του ο Κώστας Λαλιώτης - Διαβάστε ΕΔΩ), αλλά παραβλέπουν σκόπιμα τα μεγάλα ευεργετήματα της πρώτης σοσιαλιστικής κυβέρνησης, τις μεγάλες τομές, την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική αναγέννηση που γνώρισε αυτός ο τόπος για πρώτη φορά στην μετεμφυλιακή ιστορία. Για τους χυδαίους υβριστές και τους συνειδητούς παραχαράκτες η σύγχρονη ελληνική ιστορία έχει σημείο εκκίνησης το 1981. Είναι οι ίδιοι που σήμερα γίνονται αγιογράφοι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος τόσα δεινά προκάλεσε στην πατρίδα μας. Ξεχνούν τα οδυνηρά αποτελέσματα του τρόπου με τον οποίο έδρασε στη δεκαετία του 1960, ξεχνούν την αποστασία που οδήγησε στη δικτατορία, ξεχνούν την καταστροφική για τη χώρα διακυβέρνηση από το νεοφιλελεύθερο θίασο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1990 έως το 1993. 

Το πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου συμβολίζει την περίοδο των μεγάλων τομών και συγκλίσεων στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, την πρώτη απόπειρα να κλείσει η ψαλίδα ανάμεσα στους προνομιούχους και τους μη προνομιούχους. Συμβολίζει την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, τις μεγάλες κοινωνικές παροχές, τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, το ξαναζωντάνεμα της υπαίθρου, την άρση των αποκλεισμών με βάση τα πολιτικά πιστεύω και τα κοινωνικά φρονήματα, την χάραξη εθνικά υπερήφανης και ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής σε περίοδο Ψυχρού Πολέμου, την τοποθέτηση στο περιθώριο των δοσίλογων της κατοχής και των φιλοχουντικών στοιχείων που είχαν κάνει κατάληψη στον εθνικό κορμό και στη δημόσιο τομέα.

Η περίοδος της διακυβέρνησης του τόπου από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είναι το απόλυτο αντιπαράδειγμα σε σχέση με όσα οι χυδαίοι εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς επιδιώκουν σήμερα να επιβάλλουν στη συλλογική συνείδηση ως το «τέλος της ιστορίας». Η περίοδος της γέννησης και ανάπτυξης του ριζοσπαστικού Κινήματος (1974 – 1981) και η συνέχειά της, η περίοδος 1981-1989 που κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, είναι το αντίπαλο δέος της διαχρονικά αναχρονιστικής, πιστά ξενόδουλης, εθνικά επικίνδυνης, αντιδημοκρατικής, αντικοινωνικής και αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. 

Η σύγχρονη Δεξιά, η Δεξιά που συσπειρώνεται γύρω από το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη, ρεβανσιστική εξαιτίας των μεταπολιτευτικών ηττών της, παραδοσιακά ανιστόρητη, πιο επικίνδυνη από ποτέ για τα λαϊκά συμφέροντα, πιο ξενόδουλη ακόμη και από τις κυβερνήσεις της μετεμφυλιακής περιόδου επιχειρεί να πλήξει το προφίλ της κυβέρνησης Τσίπρα με άστοχες συγκρίσεις. Στο προϊόν του ανιστορισμού που παράγει ανακατεύει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, την Βενεζουέλα, την Βόρεια Κορέα, τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν. Πρόκειται για μία μοναδική στα χρονικά συλλογική παράκρουση, με την οποία θα ασχοληθεί ο ιστορικός τους μέλλοντος. 

Με το σημερινό του άρθρο για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο Αλέξης Τσίπρας απαντά: «Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη αυτή την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του "παλιού" ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω της κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και την επικαιρότητα των λαϊκών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία". Και καταλήγει: "Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια».

Στο ίδιο μήκος κύματος με τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά κινείται και η λεγόμενη «Κεντροαριστερά» ή ότι τέλος πάντων έχει απομείνει από τον πολιτικό χώρο, που τα τελευταία χρόνια έχει συρρικνωθεί και τώρα ανασυγκροτείται με προσανατολισμό να συνεργαστεί με την ηχώ των δομημένων συμφερόντων, τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στο άρθρο του στην εφημερίδα Documento, ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, δεν θα μπορούσε να είναι πιο περιγραφικός:  «Από το κόμμα της αλλαγής περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος», και συνεχίζει «Στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων», φαινόμενα που, όπως λέει, στην εποχή μετά τον θάνατο του Α. Παπανδρέου προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα «μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σε αυτό που είναι σήμερα. Ανίκανο να αντισταθεί στην ορμή του νεοφιλελεύθερου ρεύματος, που σάρωνε και τα σοσιαλδημοκρατική κόμματα, το νέο ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Σημίτη και των λεγόμενων εκσυγχρονιστών, εξελίχθηκε σε αντιπολίτευση μέχρι μηδενισμού του λεγόμενου παλιού ΠΑΣΟΚ", σημειώνει και προσθέτει ότι "το κόμμα πέρασε σε ένα είδους ‘νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο', για να κατρακυλήσει τελικά σύμμαχος της σκληρής Δεξιάς στην επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων».

Αυτό που ονομάζεται σήμερα «Κεντροαριστερά» στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί στον μεγαλύτερο τόπος συγκέντρωσης των αρνητών του παρελθόντος του ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για μία διαδικασία που ξεκίνησε με την εκλογή του Κώστα Σημίτη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και ολοκληρώνεται σήμερα με την συγκρότησης του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς.  Αν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου συμβόλιζε τη ρήξη με το κατεστημένο, τα σημερινά απομεινάρια του συμβολίζουν την απόλυτη ταύτιση με τους θύλακες της χρεοκοπημένης διαπλοκής. 

Αν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου συμβόλιζε την ριζοσπαστικοποίηση των αποκλεισμένων επί δεκαετίες κοινωνικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, τα σημερινά απομεινάρια του συμβολίζουν την απόλυτη υποταγή σε θατσερικού τύπου πολιτικές και οικονομικές στρατηγικές. 

Λένε σήμερα, τα απομεινάρια της ΠΑΣΟΚ και οι απολιτίκ κεντρώοι που συνεργάζονται μαζί τους, πως είναι ή εκπροσωπούν τη Δημοκρατική Παράταξη. Αυτή η «Δημοκρατική Παράταξη» που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν δεν έχει καμία σχέση με το τρίπτυχο Λαϊκή Κυριαρχία – Εθνική Ανεξαρτησία – Κοινωνική Απελευθέρωση. Κάθε άλλο. Κρατούν τη «σφραγίδα» ενός ιστορικού Κινήματος για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους στο πολιτικό σκηνικό.

Ισχυρίζονται σήμερα ότι είναι η «Δημοκρατική Παράταξης». Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν έλεγε πως το ΠΑΣΟΚ είναι η Δημοκρατική Παράταξη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι το ΠΑΣΟΚ «ηγείται της Δημοκρατικής Παράταξης». Οι πολιτικοί φορείς δεν είναι ποδοσφαιρικές ομάδες για να τους ακολουθούν τυφλά οι οπαδοί τους. Οι πολιτικοί φορείς είναι δυναμικοί οργανισμοί που καθορίζονται από το περιεχόμενο του πολιτικού και οικονομικού τους προγράμματος. Το πολιτικό πρόγραμμα της σημερινής λεγόμενης «Κεντροαριστεράς» στην Ελλάδα δεν διαφέρει σε τίποτα απολύτως με εκείνο της Νέας Δημοκρατίας. Τον πολιτικό χώρο που αυτοπροσδιορίζεται ως «Κεντροαριστερά» στην Ελλάδα τον κρατά στην πρίζα το κατεστημένο ώστε να αποτελέσει τη «Χρυσή Εφεδρεία» για μία μελλοντική συγκυβέρνηση με τη Δεξιά. Έφτασαν οι εκπρόσωποι της λεγόμενης «Κεντροαριστεράς», πέραν του αντικοινωνικού και αντιδημοκρατικού πολιτικού προγράμματος που προπαγανδίζουν, να εξισώνουν τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. Έφτασαν στο σημείο να γίνονται απολογητές των δημίων του ελληνικού λαού, των ταγματασφαλιτών, των δοσίλογων της Κατοχής και των συμμοριών που έδρασαν στο πλευρό του κράτους κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ανδρέα Παπανδρέου, της ιστορικής προσωπικότητας και του μεγάλου ηγέτη που σαν σήμερα ίδρυσε τον πολιτικό φορέα, ο οποίος αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση. 

Αν θέλουν, όλοι αυτοί, μέρα που είναι, να ενημερωθούν σχετικά με το πως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού Σοσιαλισμού ο Ανδρέας Παπαναδρέου επανατοποθετήθηκε σε σχέση με τον σοσιαλισμό και την αντιπαράθεσή του ως προς το νεοφιλελευθερισμό δεν έχουν παρά να διαβάσουν την ιστορική του ομιλία το 1991 στη Μαδρίτη (Διαβάστε ΕΔΩ)

Σήμερα τα διαχρονικά αιτήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού εκφράζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το αίτημα για πρόοδο, για σύγκρουση με το κατεστημένο και τη διαπλοκή, για πολιτική και οικονομική σταθερότητα, για κοινωνική δικαιοσύνη και για ανάπτυξη με κοινωνικό πρόσημο εκφράζονται και βρίσκουν αντιστοίχιση στην πολιτική λειτουργία και στους οικονομικούς και κοινωνικούς στόχους που θέτει σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα, ακόμη και μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο που δημιουργούν τα οικονομικά και πολιτικά κέντρα του εξωτερικού.  

Η «Δημοκρατική Παράταξη» λοιπόν σήμερα, εκφράζεται από τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς, από τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει συσπειρώσει στις τάξεις του όλα εκείνα τα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας που εμπνεύστηκαν και εμπνέονται από τα διαχρονικά αιτήματα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου. Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά, η ακροδεξιά και τα «κεντροαριστερά» δεκανίκια τους, από την επομένη του πολιτικού σεισμού που προκάλεσαν οι εκλογές του 2012 με τη μεγαλύτερη αναδιάταξη και μετακίνηση ψηφοφόρων στην μεταπολιτευτική ιστορία, βάλλουν συστηματικά κατά του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και του περιεχομένου της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη. Οι στόχοι δεν είναι είτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, είτε ο Αλέξης Τσίπρας ως αυθεντικός του επίγονος. Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά αποπειράται ανεπιτυχώς να απονομιμοποιήσει και να ευτελίσει τις πολιτικές έννοιες και τις πολιτικές πρακτικές που μπαίνουν και θα μπαίνουν εμπόδιο στην ασυδοσία του μεγάλου Κεφαλαίου.

Με λάσπη, χυδαιότητες, ψέματα, ανιστόρητους συμψηφισμούς, κατηγορίες φοβερές νομίζουν οι αφελείς πως θα κάνουν τον προοδευτικό κόσμο, τους δημοκράτες και τους Αριστερούς να απολογηθούν. Κούνια που τους κούναγε. 

Σήμερα η πραγματικότητα είναι μία: Ο ΣΥΡΙΖΑ ηγείται της «Δημοκρατικής Παράταξης». Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα είναι ο συνεχιστής και ο θεματοφύλακας των διαχρονικών στόχων και αιτημάτων της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη είναι η φυσική συνέχεια του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. 

 

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο Periodista.gr, αποδέχεστε τη χρήση Cookies Αποδοχή