από τον Δημήτρη Μπεκιάρη

«Ηττήθηκε στην κάλπη με ονοματεπώνυμα...» - Ο Λακόπουλος δείχνει τα πρόσωπα που ευθύνονται για την ήττα Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές (ΟΝΟΜΑΤΑ)

Ο Αλέξης Τσίπρας

Ο Αλέξης Τσίπρας

Τετάρτη, 20 Μάιος 2020

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το τελευταίο άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου στο anoixtoparathyro.gr

Για όσους δεν βάζουν το κεφάλι στην άμμο, ή δεν μένουν στα φλύαρα κείμενα της επιτροπής Δραγασάκη, ο Τσίπρας για τον Τσίπρα μιλάμε, με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολείται κανείς- καταψηφίσθηκε για ένα συνοπτικό λόγο:

-Επειδή ο μέσος ταλαντευόμενος ψηφοφόρους  υπέκυψε στο σλόγκαν «να φύγουν αυτοί». Και ας έλθει οποίος νάναι. Δεν ψήφισε υπέρ του Μητσοτάκη.

Ψήφισε κατά του Τσίπρα τον οποίο η προπαγάνδα των αντιπάλων του δαιμονοποιούσε. Ακόμη και όταν έκλεινε εθνικές πληγές, όπως με τις Πρέσπες και την έξοδο από τον μνημονιακό κύκλο.

Αυτό το  σλόγκαν έπιασε επειδή από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν συγκεκριμένα λάθη στο πεδίο των συμβολισμών, της διαχείρισης πολιτικού προσωπικού και των κυβερνητικών επιλογών σε κρίσιμες στιγμές.

Τα ΜΜΕ και η προπαγάνδα του Μητσοτάκη απλώς τα διόγκωναν. Αλλά ήταν πραγματικά λάθη που βαρύνουν υπαρκτά  πρόσωπα. 

Για μην κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε πέραν της πολιτικής -και των αναπόφευκτων αποτυχιών στη διακυβέρνηση – ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε στην κάλπη για συγκεκριμένους λόγους –με ονοματεπώνυμα.

–Πρώτο, γιατί ο Τσίπρας ως Πρωθυπουργός δεν απομάκρυνε  εγκαίρως τον Καμμένο από την κυβέρνηση του. Ήταν στίγμα εξ αρχής, αλλά προβάλλονταν ως αναγκαιότητα και γίνονταν αποδεκτό.

Μετά τις 21 Αυγούστου 2018  δεν υπήρχε καμία εξήγηση γιατί παρέμεινε στη κυβέρνηση. Σε τελευταία ανάλυση ήταν υπουργός που διαφωνούσε με την κυβέρνηση και απειλούσε να την ανατρέψει. Πολλοί δημοκρατικοί ψηφοφόροι τον ανέχθηκαν δυο φορές, τρίτη θα πήγαινε πολύ.

Δεύτερο, γιατί ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής  Νίκος Παππάς, κατά τη νομιμοποίηση του  τηλεοπτικού πεδίου που όντως πέτυχε, το παρέδωσε άνευ όρων του  «σε όποιον έχει γερό πορτοφόλι». Παράλληλα επέτρεψε να τον εμπλέξουν σε περίεργες  υποθέσεις, αντί να μην αφήσει λίθον επί λίθου και να  οδηγήσει στη Δικαιοσύνη τους «δράστες» και τους κεκράκτες τους.

Χαρακτηριστικές είναι οι επιθέσεις εναντίον του -που αντανακλούσαν ευθέως στον Τσίπρα, του οποίου προβαλλόταν ως δεξί χέρι-για ένα ταξίδι στη Βενεζουέλα, για τον κολαούζο του Πετσίτη,  τους δημόσιους ευθείς ισχυρισμούς  Μαρινάκη ότι πήγαινε στο σπίτι του -όντας υπουργός- και ότι του ζήτησε 20 εκατομμύρια ευρώ για να στήσει κανάλι ο, κακόφημος έτσι κι αλλιώς, Καλογρίτσας-  φίλος και εταίρος τουλάχιστον δυο σημερινών υπουργών.

Τρίτο, γιατί η Ρένα Δούρου επέμενε να διεκδικήσει εκ νέου την τροχιοδεικτική-όπως το 2014 που την κέρδισε- περιφέρεια Αττικής μετά το Μάτι. Αρνούμενη να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της, ως αιρετή.

Στην πολιτική η ευθύνη είναι αντικειμενική- τα υπόλοιπα τα βρίσκουν τα δικαστήρια. Έτσι  αντί να στηριχθεί  ο Γιάννης Σγουρός, ο ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε την Περιφέρεια στον Πατούλη και την μετέτρεψε στο αντίστροφο του 2014: σε πρόδρομο της ήττας.

Τέταρτο, γιατί το δραματικό βράδυ της πυρκαγιάς στο Μάτι οι υπουργοί Σκουρλέτης και Φλαμπουράρης, ως αρμόδιοι για την Πολιτική Προστασία έστησαν το ανατριχιαστικό σκηνικό, με τον τότε Πρωθυπουργό να περιμένει «να ξημερώσει» .

Ωστόσο είναι απολύτως βέβαιο ότι υπήρχε ενημέρωση για δεκάδες νεκρούς, που έτσι κι αλλιως όταν «ξημέρωσε» η ανακοίνωση τους ήλθε σε αντίθεση με το ασυγκίνητο ύφος του πρωθυπουργού.  Ότι είχε  στην ΕΛΑΣ τον  άνθρωπο του Μητσοτάκη είναι δηλωτικό της ανεπάρκειας άλλου υπουργού του.

Πέμπτο, γιατί ο γραμματέας Σκουρλέτης  δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη του,  ως επικεφαλής της οργάνωσης, για την συντριβή στου ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές  εκλογές, επειδή έγιναν επιλογές ακατάλληλων προσώπων, αρχής γενομένης από τους τρεις μεγάλους δήμους.

Έτσι το κυβερνών κόμμα του 35% δεν πήρε καμία από τις δεκατρείς περιφέρεια και μόλις έξι δήμους από τους 332. Εκτός αν περίμενε να παραιτηθεί ο Τσίπρας και όχι αυτός για την πανωλεθρία.

Αλλά και ο τότε Πρωθυπουργός , όχι μόνο δεν του ζήτησε την παραίτησή του, αλλά εντελώς αψυχολόγητα  ανακοίνωσε εθνικές εκλογές το βράδυ της τριπλής  ήττας -χωρίς καν να προηγηθεί συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου

Έκτο, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας ανέχθηκε το φαινόμενο Πολάκη, όταν η κοινωνία βοούσε: «Δεν ανέχομαι να με κυβερνάει ο Πολάκης» έλεγαν όλο και περισσότεροι απλοί πολίτες.

Δεν αναφέρονταν φυσικά στην αναμφισβήτητη εντιμότητα του, ούτε   στην υπουργική θητεία του, ούτε καν στο δίκιο του που είχε συχνά, αλλά στον πανάθλιο δημόσιο λόγο του -που συνεχίζει.

Ο Τσίπρας δεν είδε τον κίνδυνο ούτε όταν ο Μητσοτάκης έστησε σόου με πρόταση μορφής κατά Πολάκη στη Βουλή. Με πραγματικό στόχο να μην βγει πρώτος ευρωβουλευτής  ο  Βαγγέλης Μεϊμαράκης, προβάλλοντας τον υποψήφιο Κυμπουρόπουλο τον οποίο τάχα πρόσβαλε ο Πολάκης.

Έβδομο, γιατί στις εκλογές, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανάγκη να δείξει ότι  διευρύνεται, ο Τσίπρας ασκώντας το προνόμιο του σχημάτισε ψηφοδέλτιο Επικρατείας με ένα υπερήλικο συγγραφέα που δοξάστηκε κάποτε -που ήδη εξαφανίσθηκε, τον επίσης υπερήλικο προβαλλόμενο ως οικογενειακό φίλο του Πρωθυπουργού και τον αποτυχημένο και ήδη βουλευτή γραμματέα του κόμματος. Ποιον θα συγκινούσε αυτός ο αρνητικός συμβολισμός;

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο Periodista.gr, αποδέχεστε τη χρήση Cookies Αποδοχή