από τον Δημήτρη Μπεκιάρη

Κράτος- Εκκλησία: Μια win win συμφωνία

Εκκλησία και Κράτος

Εκκλησία και Κράτος

Τετάρτη, 07 Νοέμβριος 2018 20:00

Ναι, δεν πρόκειται για Συμφωνία διαχωρισμού κράτους εκκλησίας. Ναι, πολύ καλά κάνουμε που βάζουμε - όσοι βάζουμε- αυτόν τον στόχο και επιμένουμε σε αυτόν.

Και πολύ καλά κάνουμε όσοι  ταυτοχρόνως  στηρίζουμε και ενδιάμεσα βήματα προσέγγισης του στόχου γιατί η αντίληψη του « όλα ή τίποτε» είναι ήκιστα μεταρρυθμιστική.

Γνωρίζουμε σε ποιά χώρα ζούμε, τι στερεότυπα έχουν δημιουργηθεί, θυμόμαστε την θεαματική αναδίπλωση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1987 στο θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, το αναμφισβήτητο γεγονός ότι καμία ελληνική κυβέρνηση μπροστά στην  λαιμητόμο του πολιτικού κόστους δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να προωθήσει τον διαχωρισμό.

Θα έπρεπε επίσης να θυμόμαστε την αντίδραση που ξεσηκώθηκε όταν ο Κώστας Σημίτης πήρε ένα μέτρο εκσυγχρονισμού και ανάδειξης διακριτών ρόλων κράτους και εκκλησίας με την μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Η εκ δεξιών κριτική ήταν ότι κινδυνεύει η ταυτότητα του έθνους, η « εξ αριστερών» ήταν ότι πρόκειται για επουσιώδες μέτρο, ανεπαρκές εφόσον δεν προωθείται ο διαχωρισμός. Η ζωή και ο χρόνος έδωσαν την δική τους αποστομωτική απάντηση τόσο στον συντηρητισμό όσο και στον μαξιμαλισμό. Και όσοι από την Αριστερά βγήκαμε τότε  μπροστά και στηρίξαμε την κυβέρνηση  , αγνοώντας  την μαξιμαλιστική η αδιάφορη  στάση των ηγεσιών μας, αισθανθήκαμε δικαιωμένοι και κυρίως χρήσιμοι στον τόπο.

Είμαι βέβαιος ότι την ίδια απάντηση θα δώσουν η ζωή και ο χρόνος  στους επικριτές της Συμφωνίας Τσίπρα -Ιερώνυμου. Πολλοί στέκονται στον αδιαμφισβήτητο θετικό συμβολισμό που περιέχει η Συμφωνία. Από μόνος του ο συμβολισμός - το γεγονός δηλαδή ότι ανατρέπεται  στην συνείδηση του πολίτη ο ασφυκτικός εναγκαλισμός κράτους εκκλησίας με τις επιπτώσεις του στο φαντασιακό του πολίτη- έχει την αυτοτελή του αξία. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για αυτή, την πολύ σημαντική παράμετρο που αποτελεί νίκη του κράτους και όλων όσοι πασχίζουν για αυτήν.

Η Συμφωνία έχει και άμεσες ή έστω μεσοπρόθεσμες πρακτικές διαστάσεις που την καθιστούν win win Συμφωνία. Όσοι νομίζουν ότι αυτή την στιγμή, με το συντηρητικό ρεύμα που σαρώνει την Ευρώπη, θα μπορούσε να επιτευχθεί μια διαφορετική από αυτήν την αμοιβαία επωφελή συμφωνία- θα επιζητούσαν δηλαδή ένα  προϊόν μετωπικής αντιπαράθεσης - κάνουν λάθος. Και νομίζω ότι το ξέρουν αλλά η ανάγκη να αντιπαρατεθούν πάση θυσία με τον ΣΥΡΙΖΑ καθορίζει τις προτεραιότητες τους.

Η προσπάθεια να μειωθεί η σημασία της Συμφωνίας με το επιχείρημα ότι δεν αλλάζει τίποτε ουσιαστικά επειδή «η ετήσια επιχορήγηση από το κράτος είναι το υποκατάστατο της μισθοδοσίας» αγνοεί τα σημεία 9- 12 της Συμφωνίας.

Να τι λένε:

9. Το Ελληνικό Δημόσιο και η Εκκλησία της Ελλάδος αποφασίζουν τη δημιουργία Ταμείου Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας.

10. Το Ταμείο αυτό θα διοικείται από πενταμελές διοικητικό συμβούλιο. Δύο μέλη του Ταμείου θα διορίζονται από την Εκκλησία της Ελλάδος, δύο μέλη θα διορίζονται από την Ελληνική Κυβέρνηση, ενώ ένα μέλος θα διορίζεται από κοινού.

11. Το Ταμείο Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας θα αναλάβει τη διαχείριση και αξιοποίηση των από το 1952 και μέχρι σήμερα ήδη αμφισβητούμενων, μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και Εκκλησίας της Ελλάδος περιουσιών, αλλά και κάθε περιουσιακού στοιχείου της Εκκλησίας που εθελοντικά η ίδια θα θελήσει να παραχωρήσει στο εν λόγω Ταμείο προς αξιοποίηση.

12. Τα έσοδα και οι υποχρεώσεις του ΤΑΕΠ επιμερίζονται κατά ίσο μέρος στο Ελληνικό Δημόσιο και την Εκκλησία.

Σε ακόμα πιο απλά ελληνικά σημαίνει ότι πέρα από τα αστικά ακίνητα που περιλαμβάνει η εκκλησιαστική περιουσία, υπάρχει και γη που κάθεται ανεκμετάλλευτη. Εδώ λοιπόν υπάρχει και η αναπτυξιακή διάσταση στο βαθμό που η συνεκμετάλλευση σχεδιαστεί στοχευμένα και υλοποιηθεί σωστά. Είτε πρόκειται για τουριστική αξιοποίηση ή το κυριότερο για αγροτική παραγωγή. Με οφέλη οικονομικά, που όχι μόνο θα υπερκαλύπτουν την ετήσια επιχορήγηση του Κράτους στην Εκκλησία, αλλά θα δημιουργούν και προστιθέμενη αξία στην αγροτική παραγωγή και την ανάπτυξη της περιφέρειας. Να γιατί είναι win win Συμφωνία.

Αδυνατώ, λοιπόν, να κατανοήσω, μερικές αντιδράσεις που χαρακτηρίζονται από αβάσταχτη ελαφρότητα. Πόσο μάλλον όταν προέρχεται  από κόμματα που στα Συνέδρια τους απέφυγαν επιμελώς να θέσουν - ακόμα και ως απώτερο διακηρυκτικό στόχο - τον διαχωρισμό κράτους εκκλησίας. Να υπενθυμίσουμε δε σε όλους ότι η σχέση του κατώτερου κλήρου με τους μητροπολίτες είναι θέμα της εκκλησίας και όχι του κράτους. Πόσο μάλλον των κομμάτων. Ορισμένες δε από τις διαμαρτυρόμενες Ενώσεις Κληρικών κλπ αποτέλεσαν τα τελευταία χρόνια την αιχμή του δόρατος του σκοταδισμού. Η ΝΔ εμφανώς αμήχανη στην ανακοίνωση της θεωρεί ότι ο Τσίπρας με καθυστέρηση - λόγω των ιδεοληψιών του - ήρθε στις δικές της θέσεις. Αβίαστα προκύπτει το ερώτημα. Αυτήν, που για χρόνια κυβέρνησε, τι την καθυστέρησε και την οδήγησε στην απόλυτη απραξία; Μήπως οι ιδεοληψίες και ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός μεγάλου μέρους του στελεχικού της δυναμικού και της εκλογικής της βάσης; Όλων αυτών που ανατρίχιασαν στην προοπτική του ουδετερόθρησκου κράτους και επιδόθηκαν σε επιχείρηση εκφοβισμού και φανατισμού των πιστών με αστειότητες για τον σταυρό στην σημαία και τα Χριστούγεννα; Δεν είναι εύκολο να πατά σε δυο βάρκες. Και σε αυτήν της λογικής και σε αυτήν του φανατισμού.

Επίσης σε αυτή την περίπτωση δεν είναι εύκολο να μιλήσουν κάποιοι πειστικά για επικοινωνιακά κόλπα, για την αλλαγή της ατζέντας κλπ. Θα το κάνουν βέβαια αλλά το λάδι αυτής της επιχειρηματολογίας  σώνεται. Είναι υποχρεωμένοι να μιλήσουν επί της ουσίας.

thecaller.gr

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο Periodista.gr, αποδέχεστε τη χρήση Cookies Αποδοχή