από τον Δημήτρη Μπεκιάρη

«Οι γλωσσαμύντορες Μακεδονομάχοι» και η αντιπολιτευτική τύφλωση

Συλλαλητήριο

Συλλαλητήριο

Η αλήθεια για την «Μακεδονική γλώσσα»
Τρίτη, 12 Φεβρουάριος 2019 19:01

«Μήγαρις έχω τίποτε άλλο στον νου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα» (Διονύσιος Σολωμός). 

Δυστυχώς ο οίστρος των εσχάτως εμφανιζομένων «γλωσσαμυντόρων Μακεδονομάχων» σε τίποτε δεν προσιδιάζει με τον ποιητικό οίστρο. 

Αυτοί, λοιπόν, οι «κληρονομικώ δικαίω» ακραιφνείς πατριώτες, ως μέρος του «εθνικού κορμού» με τη συνδρομή κάποιων οιονεί προφεσόρων και των μεντόρων ενός ιδιόμορφου παραπληροφοριακού οχετού, μονοπωλούν τον πατριωτισμό, αντιμετωπίζοντας, ανεπίγνωστα, τη γλώσσα ως κειμηλιακό αντικείμενο και αγνοώντας τη νομοτελειακή της δυναμική. Έτσι, βιώνοντας τη βάσανο της αυτοαναίρεσης για το ονοματολογικό της Π.Γ.Δ.Μ. - τριάντα χρόνια μιλούσαν για όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό - και την απογοήτευση τη σχετική με τη συνταγματική αναθεώρηση στη γείτονα, βρήκαν απάγκειο στο ζήτημα της «Μακεδονικής γλώσσας». Η αυτοαναίρεση όμως είναι σύμπτωμα κλονισμένου ψυχισμού και ιδεολογι-πολιτικής μαρμαρυγής. Γι’ αυτό, είτε ως αρχηγοί κομμάτων, είτε ως πολιτικοί, είτε ως άβουλοι οπαδοί αρθρώνουν έναν λόγο περί «εθνικής προδοσίας» από την Κυβέρνηση και τους «επίορκους» της βουλής, λόγο διανθισμένο με αναφορές στους θρύλους για την κόκκινη μηλιά και εμποτισμένο με τη θολούρα του μεγαλοϊδεατισμού.

Σίγουρα η προσέγγιση του ζητήματος, του σχετικού με τη γλώσσα των Βόρειων Μακεδόνων, με στοιχεία ιστορικά και γλωσσολογικά, θα μας βοηθήσει, χωρίς παρωπίδες, ν’ απαλλαγούμε από το βάρος της ασύνειδης ισχυρογνωμοσύνης και της αναπόφευκτης τύφλωσης. 

«Μορφώστε το κεφάλι του λαού, δεν θα χρειαστεί να του το κόψετε» (Β. Ουγκώ)

Με τη συμφωνία των Πρεσπών, η χώρα που μέχρι χθες λεγόταν Π.Γ.Δ.Μ. θα λέγεται Βόρεια Μακεδονία και η γλώσσα της που λεγόταν (Σλαβο) Μακεδονική θα λέγεται Μακεδονική. Σε παγκόσμιο επίπεδο οι γλώσσες ονοματολογικά προσδιορίζονται από το όνομα της χώρας. 

Για παράδειγμα η Σουηδική γλώσσα, όπως και η Αγγλική ανήκουν στην ομάδα των Γερμανικών Γλωσσών. Όμως πήραν το όνομά τους από το όνομα της χώρας. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Γαλλική ή τη Ρουμανική, που ανήκουν στην ομάδα Ιταλικών - Νεολατινικών γλωσσών. Γίνεται φανερό ότι το όνομα δεν προσδιορίζεται από το πολιτισμικό υπόβαθρο της κουλτούρας του λαού που δίνει το όνομα στην ομάδα των γλωσσών.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη «Μακεδονική γλώσσα». Από τη στιγμή που η Π.Γ.Δ.Μ. ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία, πώς αλλιώς θα μπορούσε να ονομαστεί; Το κυριότερο είναι ότι στη ρηματική διακοίνωση για τη συμφωνία αναφέρεται ρητά από τους γείτονές μας ότι δεν διεκδικούν τίποτα από τα κληροδοτήματα των αρχαίων Μακεδόνων και ότι η γλώσσα τους ανήκει στην ομάδα των Σλαβικών γλωσσών. Δεν πρέπει ακόμη να ξεχνάμε ότι η γλώσσα των γειτόνων μας, από τη στιγμή που αποτέλεσαν τη «Λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας», στη συνέχεια τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και τελευταία τη «FYROM», από πολλούς, ακόμη και αξιωματούχους Έλληνες, λεγόταν «Σλαβομακεδονική» και ως τέτοια αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ το 1977, από τους κατοίκους της χώρας αυτής «Μακεδονική» και από τους Έλληνες της παραμεθορίου με τη χώρα αυτή «ντόπια».

Αρκετά στοιχεία της γλώσσας αυτής ανιχνεύονται στα «Μακεδονίτικα», όπως τα αναφέρει η Πηνελόπη Δέλτα. Λέει λοιπόν: Οι κάτοικοι της Μακεδονίας, μιας ενιαίας, γεωγραφικά περιοχής στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα κράμα εθνοτήτων και μιλούσαν τα Μακεδονίτικα, μια γλώσσα δηλαδή που είχε στοιχεία Ελληνικά, Σερβικά, Βουλγαρικά κ.ά.

Οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι η γλώσσα των Σκοπίων, όταν η περιοχή αποτελούσε τη «Διοικητική περιοχή του Βαρδάρη», μετά δηλαδή το 1918 ήταν στη βάση της Βουλγαρική. Άλλωστε οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν bugari (Βούλγαροι) ακόμη και από τους Σέρβους. Όμως ο φόβος της διείσδυσης των Βουλγάρων στην περιοχή ανάγκασε τους Σέρβους να προχωρήσουν στον εκσερβισμό της γλώσσας αυτής και έτσι καταλήξαμε στην «Κολισεφσκική Σερβική». Στην ουσία έχουμε μια Νεοσλαβική Βουλγαρική γλώσσα.

Ο μεγάλος Ελβετός γλωσσολόγος Saussure (Σωσσύρ) λέει: «Η άσκηση λόγου στηρίζεται σε μια ικανότητα που κατέχουμε από τη φύση, ενώ η γλώσσα είναι κάτι αποκτημένο και συμβατικό». Με βάση αυτή τη θέση οι γλώσσες δεν είναι αποτέλεσμα παρθενογενέσεων αλλά λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία κι έτσι αφομοιωτικά υπόκεινται στη δυναμική του γλωσσικού και κατ’ επέκταση πολιτισμικού συγκρητισμού. Εξάλλου οι περισσότερες γλώσσες από τις πρώτες Ανατολικές μέχρι και τις σύγχρονες έχουν ως κοιτίδα τους την υποθετική Πρωτογλώσσα που θεωρείται η μήτρα για τις γλώσσες της Ευρώπης και της Ασίας, την Ινδοευρωπαϊκή.

Λαμβάνοντας υπόψη μας τα γλωσσολογικά δεδομένα, διαπιστώνουμε ότι η γλώσσα που μιλούσαν οι Αρχαίοι Μακεδόνες ήταν γλώσσα ελληνική και μάλιστα Δωρικής υφής. Απ’ αυτή, την περιορισμένης χρήσης γλώσσα, έχουμε ελαχιστότατο γλωσσικό υλικό. Όλες κι όλες 350 λέξεις (προσηγορικά και κύρια ονόματα), τις οποίες γνωρίζουμε από τους λεξικογράφους Ησύχιο και Αμερία. Δεν υπάρχει καμιά επιγραφική μαρτυρία και κανένα κείμενο. Ως γνωστόν για λόγους πολιτικούς και γεωπολιτικούς και για να υπηρετηθεί ο στόχος του επεκτατισμού των Μακεδόνων, αρχικά στον Ελλαδικό χώρο και στη συνέχεια στην Ασία, καθιερώθηκε στο Βασίλειο των Μακεδόνων η Αττική διάλεκτος, ως επίσημη γλώσσα και σώζονται 6.000 Μακεδονικές επιγραφές στην Αττική διάλεκτο. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι η ιστορική εξελικτική πορεία της Μακεδονικής γλώσσας είναι πολύ μικρή.

Στους Αλεξανδρινούς Χρόνους επικρατεί η «Κοινή Ελληνική» κι έτσι σιγά - σιγά, γλωσσικά, απομακρυνόμαστε από τις διαλέκτους. Αλλά και στις διαλέκτους της Αρχαίας Ελληνικής δεν περιλαμβάνεται κάποια με το όνομα Μακεδονική. Ο Γ. Μπαμπινιώτης λέει: «Οι διάλεκτοι της Αρχαίας Ελληνικής είναι τέσσερεις: Αχαϊκή, Δωρική, Ιωνική και Αττική, ενώ η νεότερη Ελληνική γλώσσα έχει τις εξής διαλέκτους: Τσακωνική, Ποντιακή, Καππαδοκική, Κατωιταλική και (καταχρηστικώς) Κυπριακή και Κρητική. Δεν μπορούμε να μιλάμε, λοιπόν, για Μακεδονική διάλεκτο - γλώσσα, όπως δεν μιλάμε και για Θεσσαλική, Στερεολλαδίτικη, Θρακική κ.ά. 

Πώς όμως κάποιος παραθυράτος προφέσορας υποστηρίζει ότι την επαύριο της συμφωνίας πολλοί Έλληνες πολίτες θα κινήσουν διαδικασίες ασφαλιστικών για την κατοχύρωση της Μακεδονικής γλώσσας; Ποιο είναι το διεκδικούμενο; 

Στην υποθετική πρωτογλώσσα, την Ινδοευρωπαϊκή, ανήκουν και οι Βαλτοσλαβικές γλώσσες και επομένως και η Μακεδονική, η Νεοσλαβική για την οποία μιλάμε. Υπερβαίνοντας τα όποια φυσικά σύνδρομα και τις ακραίες εθνικιστικές αγκυλώσεις, θα φτάσουμε σε μια προσέγγιση αρκετά κολακευτική και αισιόδοξη για μας τους Έλληνες.

Είναι γνωστό ότι οι Σλαβικές γλώσσες έχουν ως βάση τους τη Σλαβική, τη γλώσσα δηλαδή που εντάχθηκε στον κύκλο των ευρωπαϊκών γλωσσών, ως εκκλησιαστική γλώσσα, μετά τη δημιουργία του Σλαβικού αλφαβήτου από τους Κων/νο - Κύριλλο και Μεθόδιο, στο οποίο βέβαια και στηρίζεται. Η δημιουργία του Σλαβικού αλφαβήτου ξεκινά το 863 μ.Χ. από τη Μοραβία όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μιχαήλ ο Γ΄ και πατριάρχης ο Φώτιος. Η γραφή που επινόησε ο Κων/νος - Κύριλλος ήταν η γλαγολιτική, που στηρίζεται στην Ελληνική, ενώ το μεταγενέστερο Κυριλλικό αλφάβητο που αποδίδεται στον Κλήμεντα, μαθητή του Κυρίλλου, προέρχεται από το στρογγυλοσχήμιο Ελληνικό αλφάβητο.

Πέρα από τις επιρροές της ελληνικής γλώσσας, εντονότερες είναι οι επιρροές από το πρότυπο της ελληνικής παιδείας. Ο Γκαίτε είπε: «Προς άλλους πολιτισμούς θα πρέπει κάποιος να είναι πιστωτής, αλλά μόνο στον ελληνικό θα είναι πάντα χρεώστης». Αυτές οι επιρροές επιβεβαιώνουν την πολιτισμική υπεροχή των Ελλήνων και την οικουμενική απήχηση του προτύπου, γεγονός που αυτόματα διαλύει κάθε δισταγμό. Ο Δ. Ζακυθηνός γράφει: «Το Σλαβικόν αλφάβητον αποτελεί το μεγαλειοδέστερον, το συμφωνότερον προς την κλασσικήν παράδοσιν του Ελληνισμού...» κι αλλού: «Η βυζαντινή αυτοκρατορία από παράδοση ανεκτική, θυσίασε τον οικουμενισμό της ελληνικής γλώσσας για να διατηρήσει την παγκοσμιότητα της παιδείας της».

Επίσης ο Ρώσος γλωσσολόγος Roman Jagobson λέει: «Η παλαιοσλαβική εκκλησιαστική γλώσσα διαμορφώθηκε με βάση την ελληνική. Πλάστηκε με επιμέλεια κατά το υπόδειγμα μιας μεγάλης παλιάς παιδείας (της Αρχαιοελληνικής) και τόσο αυτή όσο και οι γλώσσες που τη διαδέχτηκαν ιδιαίτερα η Ρωσική, αποκόμισαν πλεονεκτήματα από το υψηλό αυτό πρότυπο». Αυτό το υψηλό πρότυπο δεν κινδυνεύει από τα «παράγωγά» του και τα «αντίτυπά» του. Ο μόνος τρόμος είναι η άγνοια και η εθνικιστική τύφλωση.

«Γλωσσαμύντορες Μακεδονομάχοι» κατεβάστε τις σάρισες. Η λεοντή δεν είναι σε κάθε περίπτωση το τρόπαιον ενός άθλου... Τις περισσότερες φορές είναι η καλύπτρα των φοβικών συνδρόμων του κάθε ορρωδούντος και ψοφοδεούς δειλού.

Προπάντων μη φοβάσθε.

Αυτό το υψηλό πρότυπο άντεξε στην αντιμαχία με το ανταγωνιστικότατο ρωμαϊκό πρότυπο, άντεξε τη μανία πολλών βυσσοδομούντων σε βάρος του μισελλήνων Βυζαντινών αυτοκρατόρων όπως και αυτή των όποιων αφιονισμένων μοναχών - βανδάλων που βάλθηκαν να αφανίσουν τον πλούτο της ελληνικής σκέψης. Προπάντων άντεξε στα τετρακόσια χρόνια Οθωμανικής κατάκτησης κι αποτέλεσε τον σπινθήρα για το θαύμα της Παλιγγενεσίας. Το πρότυπο αυτό ενισχύει την παρουσία μας και επιβεβαιώνει την πολιτισμική μας υπεροχή σ’ όλη την υφήλιο κι όχι μόνο στα Βαλκάνια. 

Άλλωστε παραφράζοντας τον ποιητή θα λέγαμε: «Όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα είναι παρούσα». 

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο Periodista.gr, αποδέχεστε τη χρήση Cookies Αποδοχή